۱. مزرعه ای زرین

هجوم ملخهای سبز

که سرگردانند

۲.سنبل گندم

کودکی می چیند آنرا

می افتد بر خاک

۳.تیغ آفتاب

چون برید تخم چشممان

کورتر شدیم

۴.بدنهای لخت

در ساحلی زیر آفتاب

با موج های کم

۵.سراب مبهم

در جاده های بی کران

همیشه پابرجا

It's so much slowly
the shadow of the great temple
on a blade of grass
Vasile Moldovan----------------------

۶. بسیار آهسته ست

سایه ی معبد عظیم

بر یک پر کاه

کتاب اسمش هست: مکتب بی خدایی.

چندان هم به اسمش توجه نکنین چون مجموعه داستان کوتاهه(البته فقط ۴ تا) و اسم یکیشون اسم کتابه ولی من بیشتر از داستان ماقبل آخر خوشم اومده.

انتشارات ثالث. اونی که دست منه چاپ ۸۴ و ۱۳۵ صفحه است.

مترجم ایرج هاشمی زاده. و نویسنده ش الکساندر تیشما که فک نکنم بشناسینش. نویسنده ی یوگسلاو که در سال ۱۹۲۴ به دنیا اومده و شاهد جنگ جهانی دوم بوده که موضوع اکثر داستانهاش همینه.

داستان سومش هست بدترین شب و من ازش خوشم اومد وقتی که خوندم و چون چند روزی هست فکرم مشغول همون مضمون این داستانه می خوام معرفی کنم برید بخونید. مضمونش هم هست:

"این است زندگی

همه با چنگ و دندان بازی می کنند

بی هیچ برنده."

 و توضیحی که در یادداشت مترجم در مورد این داستان اومده اینه:

" قهرمان سوم تیشما، مردی است نشسته در خانه، شب است و شب، شب بدی است، زن و دخترش در خوابند، شب که به پایان برسد، سه نفری عازم اردوگاه اجباری نازی ها هستند، نشسته و به سرنوشت خویش می اندیشد. چرا مقاومت نکردم؟ چرا آری گفتم؟ با زن و دختر معصومم به اردوگاه مرگ بروم؟ یا بلند شوم و در این شب تیره، در آخرین شب زندگی، با چاقویی به زندگی زن و دخترم خاتمه بدهم و خود به آنها بپیوندم؟ مقاومت یا تسلیم، کدام؟ هر دو پایان زندگی است."

همه ی آثار دوراس نحیف هستن. ( یه جمله ی شوک آور در اول خیلی به درد می خوره. چون اکثر مردم طرفدار دوراس هستن و ما ملتی هستیم که کافیه به یه نویسنده یا یه کتاب گیر بدیم. همین کوندرا که خیلی ها باهاش حال میکنن و فکر می کنن که نمی دونم از اون نویسنده های جریان ساز و ایناست حاصل همین گیر اجتماعی ایرانیهاست وگرنه اگه این گیر نبود، حالا هیچکس کوندرا رو نمی شناخت، نمی گم که کوندرا نویسنده ی بدیه ولی خوبتر از اون هم هستن که در ایران تیراژ کتاباشون به زور به هزارتا می رسه، مثلا همین موزیل چی از کوندرا کم داره، تازه خیلی هم بیشتر داره.شما شاید بگین اینا رو عوام می خونن و فلان وفلان ولی من میگم نه. اون کتابها و نویسنده هایی که عوام کتاباشونو می خونن و گیر می دن و از فردا همه عاشقش می شن سینوهه است و کوئلیو، اما اونایی که میلان کوندرا می خونن هیچ قبول ندارن که از عوام باشن و خودشونو خواننده ی حرفه ای رمان می دونن.)(کیف کردین پرانتزو)     

البته جمله ی اول خیلی اغراق آمیز بود. چون دارم می بینم و شاهدش هستم که مارگریت دوراس هم داره به جرگه نویسنده هایی می پیونده که مردم بهش گیر می دن  و عاشقش می شن و ناچارا ما هم تو این گیر اجتماعی داریم شرکت می کنیم. خواستم با آن جمله ی اول شوکی بدم به اونایی که دوراس رو خیلی دوست دارن و احتمالا مجموعه آثارش رو دارن و هر کدوم رو چند بار خوندن. با شما هستم که دوراس می خونی، «صدایشان را می شنوید؟» رو خوندی؟ شاید. «مرگ قسطی» رو خوندی؟ شاید. ولی مطمئن باش خیلی چیزها را نخوندی و عوضش اون کتابهای چرت دوراس رو خوندی.

نویسنده وقتی نویسنده می شه که یک شاهکار بنویسه. درسته که ارزش نویسنده به مجموعه آثارشه ولی نویسنده ی خوب تو دوره ی ما یه شاهکار لازم داره که نویسنده ی خوب بشه. از این رو من دولت آبادی رو به هدایت ترجیح می دم(به عنوان رمان نویس. اصلا بحث داستان کوتاه در میان نیست.) هر چند کلیدر رو نخوندم ولی می دونم روش چندین سال کار شده و حاصل سالها تجربه است و خیلی هم در پسش فکر هست. از این رو یه کتاب سترگ و عظیمه و بهترین کتاب نویسنده ش هست و همه دولت آبادی رو با کلیدر می شناسن. ولی هدایت چی؟ اونو با بوف کور می شناسن. بوف کور کتاب خوبیه ولی صلاحیت این رو نداره که به عنوان بهترین کتاب نویسنده ای باشه که در ایران بیشترین شهرت رو داره. بوف کور کتاب خوبیه. ممکنه خیلی هم خوب باشه. اما سترگ نیست. شاهکار نیست. و وقتی بهترین کتاب هدایت یه شاهکار نیست وضع بقیه شون هم معلومه. این جور کتابها زیاد هستن که خوبن یا خیلی خوبن ولی شاهکار کمه. این جور کتابا رو میشه تو حموم یا در عرض یه هفته نوشت و من میگم چنین کتابی برای نویسنده ش اونقدر تشخص دست و پا نمی کنه که یه شاهکار می تونه بکنه. 

دوراس هم شاهکار نداره. دچار توهم نشید من نمی گم می رفته کتابی مثل خانواده ی تیبو یا کوارتت اسکندریه یا دن آرام می نوشته. نه توی روزگار ما تعریف شاهکار هم فرق کرده. جنگ صلح شاهکاره و در کنارش پیرمرد و دریا هم شاهکاره. قرار نیست چند جلد باشه یا خیلی عظیم باشه یا یه روایت تو درتو باشه. این روزها بازمانده روز هم یه شاهکار محسوب میشه (البته خیلی تخفیف دادم). ولی با این تخفیف هم حتی دوراس وسعش نمی رسه که یه کتاب از میان کتابهاشو به عنوان شاهکار معرفی کنه.             

خب عین چی نوشتم. فقط می خواستم بگم که به  یه نویسنده بیش از حد خودش گیر ندیم و دلیلی هم برای گیر دادن به دوراس بیش از بقیه نیست. حالا خیلی ها اونقد تو جو دوراس گم می شن که داستایوسکی رو پیش دوراس یه نویسنده ی مسخره می دونن.

چون که این گیرو ول کنید می گم:                                                                       

دوراس به جز شیدایی لل.و.اشتاین کتاب خوب ننوشته. این خوب هم که می گم توهم شاهکار رو در شما ایجاد نکنه. منظورم از همون خوبهای نوع بوف کور. ولی نه در سطح اون. خوب بودن یه کتاب دلیل شاهکار بودنش نیست هرچند کتاب خیلی عالی باشه ولی بعضی کتابا هستن که هرچقدر عالی باشن یه چیز برای شاهکار شدن کم دارن. مثلا صید قزل آلا در آمریکا کتاب خیلی خوبیه ولی سترگ نیست در مقابلش به عنوان شاهکار در همون حجم «بیگانه» رو داریم و «سقوط» رو.

عاشقان دوراس نخونن، لطفا:                                                                             

دوراس اونقدرها هم که بالا گفتم نویسنده بدی نیست ولی یه کم اغراق کردم تا به یه هدفی برسم وگرنه من خودم هم از دوراس بدم نمیاد و بعضی کتاباشو خیلی دوست دارم ولی لازم نیست معتاد دوراس بشیم.                                                        

از این جا شروع کردم که بهانه ای برای نوشتن در این روزهای شبیه به هم نداشتم و چند روزی است هیچ ماجرایی از سر نگذرانده ام و همه ی روزها می دانی که یکنواخت شدند فقط این شعر رو از خودم می ذارم برای یه همچین روزهایی:

همه غرق در روزهای خود،

روزهای بسیار شبیه.       

کور، کر، لال.                  

دور از هم،                     

غرق در بخار نفسهایشان  

حالا که صحبت از شعر شد و من هم که چیزی برای گفتن ندارم، از کیسه ی دیگران می بخشم و سه تا شعر خوب می ذارم که اگه بخونید شاید نظرتون رو راجع به شعر گفتن و اینا عوض کنه:

۱.تی.اس.الیوت

آواز پریان دریایی را که برای هم می خوانند، شنیدم

و بر آن گمان نیستم

که برای من بخوانند...

در اعماق دریا غنوده ام

با دختران دریایی پوشیده در خزه های قهوه ای رنگ و سرخ

تا صدایی انسانی بیدارمان کند

و ما

غرق می شویم.

۲.رابینسون جفرز

امروز سالیان گذشته را در درونش پنهان دارد

و ذره ای از آینده را

بر ساخته صبح ازل.

۳.بوریس پاسترناک

زندگی نیز یک دم است،

تنها، حل شدن خودمان است

در خویشتن دیگران،

همچون پیشکش هدیه ای...

آن سایه کیست؟
روی آسمان خراش جهنمی،
که به پرچم آمریکا می خندد،
همان که پارکومترها را می شکند.
اوست بازیگر دلخواه ریچارد نیکسون؟
همان طرفدار همیشگی نظم جهانی؟
پشت گرمی سرمایه داران؟
می شناسیش؟
نه،نه، او تام کروز نیست.
مگر میشود،
تام کروز با پیراهن پاره پاره،
پیش کودکانی با ارث سوء تغذیه؟
نه نه مگر می شود او تام کروز باشد؟
پس او کیست؟
همان مرد چشم آبی،
بله، او پل است
همان پل نیومن
ولی او هورای آخر خود را خواهد کشید،
و دیگر نخواهد خندید به پرچم آمریکا،
او اینبار به مرگ خواهد خندید،
بله،
پل،
پل نیومن بازنشسته شد،
و در واقع،
مرد.

این دو بدبخت را می شناسید (البته نه زیاد بدبخت.) چون امروز روز مرگ هر دوست. احتمالا می شناسیدشان. می توانید اسمهایشان را روی سکه ها بخوانید الته اگر سواد انگلیسی در حد الفبا داشته باشید می توانید که احتمالا احتمالا دارید.

بله ویلیام فاکنر و کلود سیمون هستند. فاکنر را همه تان خوب می شناسید، البته شاید سیمون را هم بشناسید ولی در هر حال من یک مقاله درباره کلود سیمون می گذارم تا او را بیشتر بشناسید چون من خود او را بسیار دوست دارم و به او مدیونم. البته تاثیر فاکنر هم روی سیمون بسیار آشکار است هر چند او را به پروست نزدیکتر می دانند ولی من خودم که واقعا شباهتهای او را با فاکنر بیشتر دیدم تا پروست. البته شاید چون این دو کمی هم از زمانهای نویسندگی شون با هم تداخل داشته نخواسته ن او رو متاثر از فاکنر بدونن حالا هرچی باشه این مقاله رو بخونین:

امروز روزیست که نویسنده ای نابغه به دنیا آمد. ۳ جولای ۱۸۸۳. اما او وقت کمی داشت. ۳ رمان داستانهای کوتاه کم و چند مجموعه از نامه ها و یادداشتها چیزیست که از او به جا مانده است. اما با همین چیزهای کم هزاران نویسنده و خواننده را مجذوب خود کرده و بی شک از تاثیرگذارترین نویسندگان تاریخ است. کسانی چون آلبر کامو، فدریکو فلینی، آیزاک باشویس سینگر، خورخه لوئیس بورخس، گابریل گارسیا مارکز، کارلوس فوئنتس، هاروکی موراکامی و چهره خبرساز این روزها سلمان رشدی از کسانی هستند که تاثیر کافکا بر آنها بسیار مشهود است ولی امروز کمتر نویسنده ای پیدا می شود که متاثر از کافکا نباشد هر چند خود به این معتقد نباشد.

پایین تعدادی از گفته های او را می بینید.

تأملاتی چند در باب گناه، بیم و امید و راه صواب، ۱۹۱۹/۱۹۲۷ میلادی

• «از یک نقطه مشخص، دیگر راهی برای بازگشت وجود ندارد؛ به این نقطهٔ مشخص می‌توان دست‌ یافت.»
• «در جدال با دنیا، یار دنیا باش.»
• «نیکبخت آن‌که دریافت: زمینی را که برآن ایستاده است به وسعت ناچیز کف پای اوست، نه بیشتر.»

دفتر خاطرات

• «آنچه را آفریده‌ام فقط حاصل تنهایی است.»
  • ۱۹۱۳ میلادی
• «امکانات برای من وجود دارد، اما در کدام خراب‌آبادی پنهان شده‌اند؟»
  • ۱۹۱۴ میلادی
• «دوست، پیوندی است پدر و پسر را، او مهمترین نقطهٔ عطف آن‌هاست.»
  • ۱۹۱۳ میلادی
• «من درد انتظار را حس نمی‌کنم، هم از این‌رو وقت‌شناس نیستم و مانند یک گوساله منتظر می‌مانم.»
  • ۱۹۱۱ میلادی

نامه‌ها

• «کتاب باید تبری باشد برای درهم شکستن دریای منجمد وجودمان.»
  • ۲۷ ژانویه ۱۹۰۴ میلادی
• «من فکر می‌کنم آدم باید وقت خود را فقط صرف خواندن کتاب‌هایی نماید که با چنگ و دندان دل خواننده را ریش می‌کنند.»
  • نامه به اسکار پولاک/ ۲۷ ژانویه ۱۹۰۴

از هر چی آدم تو چارچوب کنه متنفرم. (توچارچوبکن لغت جدیده)

می فهمی که چی میگم.

همونایی که برای هر چیز قانون های نانوشته ایجاد می کنن.

مثلا اینا که جنبه ی رمان می خونن و اگه چیزی غیر از همونایی که تو اون کتاب هست ببینن قبول نمی کنن اصلا چیزی که دارن می خونن رمان باشه چه برسه به این که هنری باشه.

البته این مثال بود حرف من این نیست.

حتما می دونید و خیلی هم باهاش مواجه شدید یا اینکه باید بگم ۹۰ درصدتون هم خواسته ناخواسته از این قانون نانوشته(قانون هایی که روند تطبیق انسانهای اجتماعی با خواسته های حکومتهای کاپیتالیستی یا بورژووازی خواسته ی بسیاری رو تسریع می کنند) تبعیت می کنید.

این مانیفست مشهور وبلاگ درباره ی خودو میگم. شنیدید که. خط های قرمز و اینها. پاتو ازش بیرون بذاری این ور اون ور واست صفحه می ذارن که فلانی غیر حرفه ایه و این حرفا.

اصلا مفهومی به نام فردگرایی رو درک می کنید. این فردگرایی اگه توش دقیق بشی ارتباط نزدیک با آنارشیسم داره.

آنارشیسم در هر جامعه ای رو منظورمه. آنارشیسم در یک محفل. خلاصه هر جایی که توش محدوده ای باشه و تو ناخواسته تو اون محفل باشی و حالا نخوای یا این که نباشی ولی بخوان به زور توش بچپوننت.

این آنارشیسم رو خیلی ها بر نمی تابند. همون قضیه ی وبلاگ درباره ی خود و پز های روشنفکری و اینا.

خلاصه این کسایی که کاملا همرنگ جماعت شده ان و خیلی هم به رنگشون افتخار می کنن و هیچ احساس نمی کنن که همرنگ جماعت شده ان بلکه فکر می کنن یه چیز جدید آورده ن- آوانگارده ن اینا همه شون بابا نمی دونستی؟ آره همین حرفها - نه تنها خودشون همرنگ جماعت شده ن بقیه رو هم می خوان رنگ جماعت بزنن. این وسط آدمهای ایدئولوژی دار خیلی کمی پیدا می شه که نذارن کسی رنگشون بزنه و بقیه همه به اینکار تن می دن و بعد خودشون مبلغ این مکتب وبلاگ درباره ی خود می شن.

به همین دلیل هجمه روی وبلاگ نویسای نوعی که نمی خوان همرنگ جماعت بشن توی محافل به اصطلاح روشنفکری خیلی شدیده. 

 و اینها کسایی هستن که نمی فهمن ابداع و آزادی چیه.  احتمالا اینها اگه زمانی که اولیس یا مرد بی خاصیت چاپ شد می بوده ن از اون ادمایی می شده ن که سرسختانه با اینها مبارزه کرده ن.( هر چند امروز به خاطر همون پز های روشنفکری بر اساس الزامی که احساس می کنن وجود داره طرفدار رمان نو هستن. و می گن که آدمهای خیلی متفاوت هستن و هیچ گونه تحجری در اینها پیدا نمی شه. در حالیکه دیگه امروز همه طرفدار رمان نو هستن و هیچ نوگرایی محسوب نمی شه که طرفدار رمان نو باشی چون بچه که اولین بار کتاب دستش میگیره خانم دالوی می خونه و اینا. حالا من بحثم رو اینا نیست. پرانتز هم خیلی طولانی شد.) چون اینها نمی تونن از چارچوبهای فکری که به وسیله ی دیگران در ذهنشون ایجاد شده خارج بشن.

اینا رو از اونجایی نوشتم که یه مطلبی در مورد این وبلاگ درباره ی خود دیدم. البته زیاد دیده بودم ولی این یکی دیگه خیلی رو اعصابم راه رفت. بدتر این که این بیچاره ها فکر می کنن خیلی روشنفکر و اینا هستن و توی مانیفستشون می گن که وبلاگ که درباره ی خود و این جور مزخرفات نباشه نمی دونم حرفه ای نیست و مال عوام الناسه و اینا.

البته من هیچ ادعایی در مورد حرفه ای یا غیر حرفه ای بودنم ندارم و برام اهمیتی هم نداره. فقط از این آدمای تو چارچوب کن بدم میاد. مثل ابراهیم یونسی. حالا هر گهی هم نوشته باشه. بزرگشون که ... باشه چی نوشته که این چی بنویسه.

هی با توام تو که وبلاگت درباره ی خود نیست برو زود پستاتو پاک کن از این به بعد بنویس شورتت چه رنگیه. اینا چیه می نویسی تو یه وبلاگ نویس حرفه ای نیستی. احمق عوام الناس غیر حرفه ای!!!

It's Sad, so sad, it's a sad sad situation

AND IT'S GETTING MORE AND MORE  ABSURD

جلوی چشمم

در و دیوار،

با ترک، با لکه

تار، سیاه

قبر، تابوت

اگر از چوب درخت گیلاس

تنها حرف ممکن که باقی مونده بگم اینه که هر دو ضد توتالیتاریسم بوده ن.

البته این روزها ضد توتالیتاریسم بوده ن ساده ترین کار ممکنه. ولی زمان اورول نبود.

۱.اورول

اریک آرتور بلر (به انگلیسی: Eric Arthur Blair) با نام مستعار جورج اورول (به انگلیسی: George Orwell) (زادهٔ ۱۹۰۳ - درگذشتهٔ ۱۹۵۰) نویسنده و روزنامه‌نگار انگلیسی بود. بیشتر شهرت او مرهون دو رمان مزرعه حیوانات یا قلعه حیوانات (به انگلیسی: Animal Farm) و نیز رمان هزار و نهصد و هشتاد و چهار است. نوشته‌های اورول که در نقد مدل حکومت کمونیستی و مدل‌های مشابه انقلاب توده‌ای می‌باشند برای خوانندگان عام تهیه شده و تاثیر گذار می‌باشند.

فیلم ۱۹۸۴ بر مبنای رمان جرج اورول ساخته شده‌است.

هر روز همون روز.

امروز ولش کن ...

نثر عمودی

پر بود از آدم،

مثل مور و ملخ،

همه جا می ریزند،

روی صندلی من هم،

یکی از آنها،

یکی از آن بزرگهایشان،

نشسته بود،

سیل یا زلزله،

وبا یا سل،

« همه ی قوانین کلی اشتباهند و این خود یک قانون کلی است»

راه را اشتباه رفته ایم. در واقع به دره رفته ایم. ولی من خلاقیت فوق العاده ای دارم( من نوعی)

یک سیزیف ورژن جدید.

دره رو تبدیل می کنیم به یه راه. راهی که دوستش داریم.

البته امکانات راهسازی نداریم.

ولی:

                                  «من تصور می کنم، پس هست.»

مرد، کنار دوچرخه. با بارهای زياد روی آن. مي گشت ميان آنها: گوجه های له شده، قوطی های کنسرو، لاشه ی مرغ. می گشت درحاليکه می بوييد، پرسان، ترسان و بی عار. عين آدمهايی گند که ميان گندآب، چيزهای گند ديگری را جابه جا می کنند و بسته های گنديده را با ناخن های پر از گندشان سوراخ می کنند. و می چرخيد سرش از بوهايی نه چندان خوش که در ذهن چيزهای نه چندان خوشتری را متبادر می کرد، زندگی چند روزه در فاضلاب وغذاهايی از موش و سوسمار و آبهايی با همين بوها.                                                                                                        

چگونه بودند؟                                                                                                        

اصلاٌ مگر بودند. شايد هم بودند. خسته و بی عار. لجن آلود. پاکيزه از هر پاکی.                             

کی اينگونه بودند؟

سالها پيش از آنکه بميرد، ولی نه آنقدر دور که آنها را مثل آشغالهاي بدردنخوری از آشغالدانی محله ای فقيرنشين، از ذهن خود به دوری بياندازد، هرچند چندان هم به اين کار بی ميل نبود.                     

برای چه اينگونه بودند؟

می خواستند به گونه ای ديگر باشند، اما پدرشان آدم خلی بود و آنها را به آنجا کشيد وگرنه جاهای ديگری بود که می بايست آنجا می بودند:

کجا؟

در آن گنداب حرکتهای اسطوره ای او به هرکول می مانست که در همه ی آن نمی دانم چند خان با شکوه هر چه تمام بی هيچ ترس از شکست گام بر می داشت. سخت به فکرهايی از اسطوره و عظمت درباری مشغول بود و خود را لايق کاخهايی باشکوه تر از آنچه لايق آن باشد می دانست. نه تنها ميان شاهزادگان و درباريان که خود را صاحب تخت و تاج می ديد. شاید حتی گاه به پايين تر نيز بسنده می کرد، کارگر بار خالی کن در يک بندر بی نام و نشان با حقوق ماهيانه ای که بتوان دو بار در ماه برای صبحانه نان قندی خريد. نان را به بچه های خود خوراند و او، کلفت را می ديد که کنار کلفتهای بسيار ديگر با لباسهای سرخ درباری به پسر او، شاه آينده، برنج های درشت می خوراند و ملکه که با لبخندی مسير عبور قاشق از دست کلفت به دهان پسرشان را تعقيب می کند. و می دانست که در تعقیب اویند به گواه سرقتهای نشمرده ای که کرده بود و بعضی هاشان را به خاطر نمی آورد، خانه هایی پر از سکون و سکوت  و تاریکی و همه چیز. برمی داشت آنها را و در کیسه می گذاشت. این بار هیچکس، حتی شریکش هم نبود و تنها تمام وسایل را از آن خود می دید و در حماسه ای از دلهره و ترس و شعف درون اشیا را بهگزین می کرد: مجسمه ها، طلاها و نقره ها، دندانهای طلا، سگک های کمربند، شمعدان ها و پرهای قو میان بالشهای زینتی(که در عمرشان سری  بر رویشان فرود نیامده است).از شوق، از شعف، بی خود شده بود تمام خانه را چراغانی کرد. و داشت می رقصید و سپس داشت گریه می کرد(راهی زندان بود). نمی بایست این کار را می کرد، همیشه به خود متذکر می شدکه: نباید این کار شود دیگر نباید تکرار شود هیچ شوقی نیست آنها را خواهم برد و با دلی پر درد خواهم فروخت و وقتی که  شمعدانهای طلایی بسیار شبیه به همانها در کاخ ناپلئون را برمی دارم هیچ شعفی در دلم جای نمی گیرد چون برای آن پولهای زبان بسته که برای این شمعدان رفته است احساس ترحم می کنم باید دانست که در هیچ خانه ای چراغی نیست و شمعی نیست و کبریتی نیست که بتوان کورسویی از نور به شکرانه روزی در آن بر پا داشت تو مرد خرفت بی عرضه حقت است که گونه هایت را سوراخ کنند و از چاه فاضلاب به آن لوله ای باز کنند کثافت احمق به آن خانه نرفتی ک ک که یک عمر در آن اتراق  کنی خل بیچاره تو کاری داری حرف حرفه ات در میان است می بردی و فردایش گم و گور می شدی مگر خواستی که در آنجا ضیافتی به پا کنی و مهمان دعوت کنی یا اینکه با شکوه جلوه کنی  تو از ای ای ن این چراغ چه می خواهی چردسازسربرنمیدا لعنت به تو پیرمرد. چند متر آن طرفتر می توانست ببیند که تمام آشغالهای اهالی یک کوچه جمع است. تمام خیابان روشن بود. دوچرخه اش را در دست می برد. سر یه آسمان می گرفت و مه را در صورت خود احساس می کرد. رندانه می رفت به سوی شکست. نه، به سوی پیروزی. و خود را بالاتر می دید. بالاتر و بالاتر و هر چقدر که بتوان دید بالتر. آنجا در آن شب به یاد ماندنی پیروزی می چرخید به دور خود و قاه قاه خنده سر می داد و دور سرش می چرخید: نوشگاه های شبانه روزی، چراغهای روشنشان، درختان همیشه سبز، ماه کامل، چراغهای گازی خیابان، آسفالتهای صاف، پیاده روهای بی چاله، مبلمان فروشی و خانه های متمولان. و آن پایین کار انتظارش را می کشید، کنار آب گل آلود و به خیابان ریخته، دستهای گلین خود را فروبرد و در میان تفاله های چای چسبیده به دستش دوباره چند قوطی کنسرو، قوطی شیرینی، قوطی غذاهای یکبار مصرف و حلبی ها بیرون آمدند، همانها که به کار او می آمدند. کمتر کسی بود که بخواهد در این وقت شب بیرون بیاید یا حتی بیدار بماند، همه معمولاً این موقع شب چهار ساعت است  که به خواب رفته اند ولی حتی مواقعی، دیوانه هایی هم پیدا می شوندبیدار بمانند و نه از روی اقتضای حرفه شان که از روی کیف و حال و شب زنده داری کنار دوستان و جلوی تلویزیون بنشینند و کمتر کسی شبها در تلویزیون به دنبال اخبار است و همه به لباسهای خوب و ماشینهای درجه یک بازیگران چشم دوخته اند و نمی پسندندشان و شاید گاه اخبار ببینند و سرنوشت یک زوج سینمایی را دنبال کنند که در دوازده روزنامه و مجله آن را دنبال کرده اند. بعد از یک ماه از گذشت آن ماجرا هنوز به دنبال آنند و امیدوارند بدانند قرار است شوهر، جواهر به حراج گذاشته شده ی تزار سابق روسیه را برای همسرش بخرد یا نه. اما این ها را می داند او که این بیرون است، سرما را روی تن خود حس می کند  و شاید رهگذری در جواب این سوال او که کوچه شما چند خانوار است با اینکه هیچ کاری ندارد و عجله ای هم نیست، یک «چی؟» با تاکید بیشتر بر روی وجه سوالی موضوع بکند و کمی بر سرعت گامهایش بیفزاید و اگر با سوال دیگری از این قبیل که آیا در خانه تان قوطی کنسرو اضافی دارید مواجه شد قیافه اش بیش از پیش در هم برود. ولی او می داند که رهگذران در شب همیشه از خود خالی اند و از وجود خویش باخبر نیستند و از اینروست که شادند و شنگول. و حتی در ساعاتی که خورشید همه چیز را سایه دار می کند این وجه اخباری را به همه ی ابنا بشر تعمیم می دهد. اوست تنها کسی که زیر بار وجود کرمهایی لای گوشت و پوست خویش خم شود و از درد نیش آنان به خود بیاید و خود را بداند، که هست. گاه که بخواهد کرم را از پوست بیرون بیاورد بر آن کار فائق نخواهد آمد که کاری بس دشوار خواهد بود و با موانع اجتماعی( که اصالتاً و منطقاً بیهوده اند ولی جثه ی بزرگی دارند و همانطور که غلت می خورند بزرگتر می شوند تا آن حد که همه را در زیر می گیرند و له می کنند) روبرو خواهد شد و خواهد رفت به راه خود: ایستان، کشان کشان، افتان، خیزان، روان.